Koncpecja kollokacyjności

Znak # użyty jest na oznaczenie rozdziału między wyrazami, w miarę jak się je wyraźniej określa. Sekwencja w rodzaju have + S oznacza główny czasownik have, zmodyfikowany przez morfem trzeciej osoby liczby pojedynczej, dający w ten sposób wyraz has (co oczywiście nie jest tym samym, co have z dodanym -s). Podobnie be + en oznacza czasownik be, zmodyfikowany przez do-

Tę ważną koncepcję kollokacyjności rozwinął Angus McIntosh w Patterns and Ranges w: „Language“, XXXVII, 1961, s. 325 i nn. Ma ona oczywiste znaczenie dla semantyki. Synonimy słownikowe np. nie zawsze dadzą się zestawić z tymi samymi wyrazami. Mówimy o starym człowieku: an old man lub an aged man, a o starym domu an old house, ale normalnie nie: an aged house. Mówimy także Aleksander Wielki, a nie Duży. , danie morfemu imiesłowu biernego: ale have + en oznaczałoby symbolicznie had (a więc odpowiednią formę imiesłowu biernego), a nie haven. Właśnie dzięki zastosowaniu reguł morfologicznych otrzymujemy z /4/ i z poprzednich przepisań pełne zdanie angielskie, o którym była mowa.

Sama już terminologia schematycznego opisu Chomsky’ego wskazuje, że może on także, podobnie jak opis Harrisa, służyć do celów tłumaczenia maszynowego, chociaż w inny sposób. Za każdym razem, gdy naciśniemy guzik, by otrzymać światło elektryczne, dajemy „instrukcje“ systemowi elektrycznemu. W ten sam sposób możemy instruować maszynę, by zanalizowała zdanie dowolnego języka i przekształciła je na zdanie innego języka. Ale to drugie żądanie jest naturalnie o wiele ambitniejsze niż pierwsze. Można by powiedzieć, że jest ono na poziomie jakościowo wyższym.

Leave a Reply