Pauzy w języku mówionym

Inną techniką pomocną w identyfikacji odrębnych wyrazów w nieznanym języku może być użycie formuł lub schematów zdaniowych. Tak więc uczący się może mówić: To jest…, po czym następują różne formy, takie jak pióro, książka, dom: jeśli jest rozumiany, może przyjąć, że w każdym przypadku zastosował dający się zidentyfikować wyraz tego języka. Ale może on być wprowadzony w błąd przez niektóre dwuznaczne czy niejasne kombinacje, o których była mowa wyżej. Może stwierdzić, że następujące trzy prośby wywołują czynną reakcję ze strony rodowitego Anglika, co oznacza, że są zrozumiałe i zostały zrozumiane jako złożone z normalnych wyrazów: Give me a straw «daj mi słomkę», give me a berry «daj mi jagodę», give me a strawberry «daj mi truskawkę». Ale jeśli prośba złożona będzie z wyrazów: give me a cran (zamiast cranberry), odpowiedź zabrzmi prawdopodobnie: Co powiedziałeś? czego potrzebujesz?. Niemożność zrozumienia zdania przez krajowca wskazuje na to, że cran- nie jest wyrazem.

Pauzy w języku mówionym wypadają normalnie po grupach wyrazów, nie po wyrazach pojedynczych. Dopiero w odpowiedzi na prośbę: Proszę to powtórzyć! Nie zrozumiałem — mówiący będzie się starał wymawiać wyrazy z osobna, pedantycznie i powoli. To oczywiście pomoże słuchaczowi. Gdy wyrazy wymawiane są razem, bez pauz, mówi się, że posiadają styk bezpośrednia. Gdy występuje pauza, mówi się o styku końcowym (przed pauzą) . Gdy wyraz stoi na końcu, tzn. gdy następuje po nim cisza zamiast jedynie nieznacznej pauzy – może on być oznaczony specjalną intonacją, czyli melodią mowy, właściwą temu rodzajowi styku końcowego. Ale intonacja nie zawsze będzie pomocna w ustalaniu, gdzie wyraz końcowy się zaczyna.

Leave a Reply